Γιατί αγαπάμε τον Πάμπλο Γκαρσία

Κώστας Κεφαλογιάννης

Στο πρόσφατο παιχνίδι πλέι οφ του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, λίγο πριν την αποβολή του Πάμπλο Γκαρσία (παρεμπιπτόντως δεν υπήρχε ούτε ένας στο γήπεδο που να μην ήξερε ότι θα αποβληθεί…) έχει γίνει η εξής φάση: Ο Βάργκας προσπαθεί να μπει στην περιοχή του ΠΑΟΚ, ο Πάμπλο μπαίνει μπροστά του και καλύπτει τη μπάλα, ο Κολομβιανός τον χτυπάει μία φορά ύπουλα για να τον εκνευρίσει, τον χτυπάει και δεύτερη, ο Ουρουγουανός παραδόξως γυρίζει να φύγει και το μόνο που κάνει είναι μια κίνηση για να αποφύγει τον αντίπαλο του, ο οποίος ξαφνικά πέφτει στο χορτάρι και σφαδάζει σαν δημοσιογράφος του MEGA που μόλις συνειδητοποίησε ότι ο Τσίπρας μπορεί να γίνει πρωθυπουργός!

Ναι, στη συνέχεια του παιχνιδιού ο Γκαρσία πήρε το δρόμο για τα αποδυτήρια δικαίως. Πιθανότατα να έδειξε και τα γεννητικά του όργανα προς την κερκίδα όπως ισχυρίζονται οι οπαδοί της ΑΕΚ. Και προφανώς αν είχα κόρη και μου έφερνε να διαλέξω για γαμπρό ανάμεσα στον Πάμπλο και τον Καιάδα της Χρυσής Αυγής θα το σκεφτόμουν σοβαρά πριν επιλέξω (κατά πάσα βεβαιότητα την αυτοκτονία..).

Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι οι οπαδοί των υπόλοιπων ομάδων δεν καταλαβαίνουν γιατί οι ΠΑΟΚτσήδες λατρεύουν το συγκεκριμένο τύπο που εντάξει, είναι παιχταράς αλλά είναι και ικανός να πλακώσει στις σφαλιάρες ακόμα και τις γιαγιάδες της Eurovision όταν θολώσει.

Στην πραγματικότητα , τα πράγματα είναι απλά. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ, παρότι έχει μεγάλη εικόνα για τον εαυτό του (όπως οι οπαδοί όλων των ομάδων που θεωρούν ότι φυσικά δεν υπάρχουν πιο γαμηστεροί από τους ίδιους), έχει και εξαιρετική αντίληψη των ελαττωμάτων του. Γνωρίζει δηλαδή τις ατέλειες του καλύτερα από τον καθένα, ξέρει να τις σαρκάζει, έχει μάθει να τις αγαπάει. Όπως έχει μάθει να αγαπάει ιδιαίτερα και τους «ατελείς» παίκτες.

Στο πρόσωπο του Πάμπλο Γκαρσία η Τούμπα βλέπει έναν άνθρωπο που πολλές φορές γίνεται έρμαιο των παθών του. Δεν το παίζει, δεν το πουλάει, δεν το χαίρεται. Αλλά δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς.
Ο Γκαρσία δεν είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Προσπάθησε να γίνει και μάλιστα στις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου, όμως η ιδιοσυγκρασία του δεν τον άφησε. Ο Γκαρσία είναι περισσότερο ένας ταλαντούχος ερασιτέχνης με εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ιδιαίτερη προσωπική ηθική, ένας τύπος – ειδικά μέσα στο γήπεδο – ανοιχτό βιβλίο.

Και είναι αυτή ακριβώς η -γεμάτη ελαττώματα- αλήθεια του που κάνει τη -γεμάτη ελαττώματα- Τούμπα να τον λατρεύει, να τον θεωρεί δικό της παιδί. Και να χαίρεται που θα μείνει δικό της για ένα ακόμα χρόνο….

http://theinsiders.gr

Οι προπονητές της κερκίδας του ΠΑΟΚ

Νίκος Τζαντζαράς

Έχω υπόψη μου, πως όταν απευθύνεται κανείς σε ξερόλες και μπαλαδόφατσες ΠΑΟΚτσήδες, έχει απειροελάχιστες πιθανότητες να συνεννοηθεί. Είμαι ένας απ’ αυτούς άλλωστε… Κόντρα όμως στο ρεύμα, θα απαριθμήσω απλώς γεγονότα, αξιώματα και θεωρήματα, που ίσως βοηθήσουν τον καθένα, να εκτιμήσει την περίπτωση Μπόλονι και του όποιου διαδόχου του, με περισσότερη ψυχραιμία, μιας και κατά την εκτίμηση (και την πληροφόρησή) μου, κατά βάθος, ούτε κείνος θέλει να μείνει, ούτε η ΠΑΕ θέλει να τον κρατήσει.

1. Κάθε σοβαρή ομάδα, όταν συνεργάζεται με έναν σοβαρό προπονητή, καταστρώνει ένα πλάνο κι επιτρέπει μόνο σε απρόοπτες εξελίξεις να το επηρεάσουν. Ο Μπόλονι ανέλαβε μια ομάδα που άλλαξε και ρόστερ και διοικητικό προσανατολισμό και διοικητικό ηγέτη, μεσούσης της περιόδου. Τόσο απλά.

2. Κανείς προπονητής δεν επιτυγχάνει το μάξιμουμ των επιδιώξεών του στον πρώτο χρόνο συνεργασίας του με μια ομάδα, ιδιαιτέρως όταν τα οικονομικά δεδομένα με τα οποία είναι αναγκασμένος να σχεδιάζει, είναι… for the festvals (για τα πανηγύρια, ελληνιστί).

3. Άλλο πράγμα είναι η ανανέωση και η στροφή στις ακαδημίες, με σχέδιο και προγραμματισμό κι άλλο πράγμα η αναγκαστική στροφή στους πιτσιρικάδες, επειδή μείναμε τόσο λίγοι, που μοιάζουμε με συγκέντρωση ψηφοφόρων της Λούκας Κατσέλη.

4. Ο προστάτης πασών των… αμυνών Σάντος θα τα έκανε όλα καλύτερα και ο τρελο Άγγελος θα μας έφτανε στο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και με τον επιστήμονα του επθετικού ποδοσφαίρου Δώνη θα ζωγραφίζαμε μικρά αριστουργήματα του Μονέ στο χορτάρι, με απόλυτη βεβαιότητα. Σάμπως γυρίζει ο χρόνος πίσω να το ξανακάνουμε για να διαψευστεί η εικοτολογία;

5. Δείχνει μεγάλη μαγκιά και γνώση από μέρους μας να λέμε πάντα εκ των υστέρων τί θα έπρεπε να είχε κάνει ο κάθε προπονητής, αφού πρώτα είδαμε να αποτυγχάνουν μες το γήπεδο όσα εκείνος σκαρφίστηκε. Εδώ στην Ελλάδα δεν πληρώνει κανείς φόρο εισοδήματος, θα πληρώσει φόρο παπαρολογίας;

6. Ο Σάντος παρέδωσε μια αμυντικογενή, αλλά συμπαγή ομάδα, που ο Χάβος δεν πολυπείραξε. Η αποδυνάμωση σε αριθμούς αλλά και ποιότητα και η απόπειρα να μπουν και καινούρια πράγματα στο παιχνίδι της, δεν είναι μικροί παράγοντες, ώστε να λέω ελαφρά τη καρδία, πως ο Μπόλονι μπορούσε να τα πάει και καλύτερα. Προφανώς όσοι το υποστηρίζουν, κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

7. Ναι, η νοοτροπία του Ρουμάνου, είναι λίγο… αλλιώτικη. Μόνο που σήμερα, με τα νέα δεδομένα, ο ΠΑΟΚ χρειάζεται περισσότερο έναν προπονητή που να τον διακατέχει μια φιλοσοφία που να λέει “μια ήττα, δεν είναι και το τέλος του κόσμου”, παρά κάποιον που θα φορτίζει επιπλέον τους νεαρούς, με τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε. Ούτε εμένα μ’ αρέσει. Αλλά ο πατέρας μου λέει, “όχι όπως ήξερες, αλλά όπως βρήκες”.

8. Έλεγα όταν επρόκειτο να κλείσει πέρσι ο προπονητής, πως σημαντικότερο κι απ’ το ΠΟΙΟΣ είναι, ήταν να ξέρουμε ΤΙ θέλουμε και να είμαστε αποφασισμένοι να το στηρίξουμε. Τα ίδια λέω και φέτος κι ας γίνομαι πιο βαρετός από χιλιοπαιγμένο επεισόδιο του “Κωνσταντίνος και Ελένη”.

9. Το διοικείν, εστί προβλέπειν. Φέτος, ας κάνουν έναν αληθινό προγραμματισμό, που να μην αναθεωρηθεί τριες φορές πριν λήξει η σεζόν. Να ξέρει κι ο προπονητής που είναι υποχρεωμένος να βαδίσει και να μην του λένε τον Γενάρη “μας αναγκάζει η ΟΥΕΦΑ”, ενώ το ήξεραν απ’ το προηγούμενο καλοκαίρι και άφησαν απλώς το χρόνο να χαθεί.

10. Μεγαλύτερος φόβος μου κι απ’ το να συνεχιστεί η οικονομική αβεβαιότητα, είναι να πλακώσει στον ΠΑΟΚ Ρώσικος νεοπλουτισμός. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί κάποιοι ξαφνικά μπροστά σε μια χούφτα ρούβλια, θα ξεχάσουν όσα τράβηξε η ομάδα από πρόσκαιρους ενθουσιασμούς.

Ο Άγγελος διχάζει, ο Σάντος δεν μένει πια εδώ, ο Δώνης είναι ένα στοίχημα υψηλού ρίσκου και οι δοκιμές, μόνο κακά μπορούν να φέρουν. Νομίζω πως αν φύγει τελικώς ο Μπόλονι, που είναι και το πιθανότερο, είναι ευκαιρία να μην πάρουμε προπονητή. Έχουμε τόσους προπονητές της κερκίδας στον ΠΑΟΚ, που μπορούμε να αναλάβουμε την ομάδα εμείς, με ένα τηλεπαιχνίδι στο ΠΑΟΚ TV και να ψηφίζουμε με sms, όπως πχ στο Dancing with the Stars. Έ;

http://theinsiders.gr

ΟΛΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ…!!!

Σχόλιο: Αθανασόπουλος Περικλής

Με τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη στις 22/12/2009 κλείνει ο κύκλος των παραδοσιακών εκδοτών που είχαν την κουλτούρα της εφημερίδας και της δημοσιογραφίας.

Τα τελευταία χρόνια ο Χρήστος Λαμπράκης με κλονισμένη υγεία είχε μειωμένη συμμετοχή στα γίγνεσθαι της χώρας μας.

Η απουσία του άνοιξε νέα σελίδα όχι μόνο στον....
Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, αλλά και στο σύνολο του εκδοτικού - μιντιακού τοπίου της χώρας:

Ο Λαμπράκης δεν ήταν μόνο πρόεδρος στον ΔΟΛ, ήταν πρόεδρος στην ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (MEGA), πρόεδρος του Πρακτορείου Διανομής ΑΡΓΟΣ και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του Δ.Σ. της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών, όπου άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του.

Κυρίως όμως ήταν παράγοντας ισορροπίας ολόκληρου του πεδίου των μίντια, των δομών και των λειτουργιών που εδραιώθηκαν μετεμφυλιακά και αναπτύχθηκαν με τη σημερινή τους μορφή υπό την καθοδήγησή του.

Το παραπάνω σχόλιο του Νταρζάνου Α. περιγράφει όλα αυτά και στην ουσία προειδοποιεί για το τι θα συμβεί στα ΜΜΕ με την καθοδήγηση των, ΨΥΧΑΡΗ , ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ και ΚΑΨΗΔΩΝ…!!!

ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΛΑΜΠΡΑΚΙΔΕΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ…ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ….!!!


http://thoureios.blogspot.com

Wall Street Journal: Χρεοκοπία ή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ οδηγεί στη διάλυση των πάντων

«Ο φόβος έχει κυριεύσει την Ελλάδα, αλλά και η Ευρωζώνη είναι ανάστατη. Σύντομα οι Ευρωπαίοι θα ικετεύουν την Αθήνα να λάβει τη βοήθεια, για να... μην αποχωρήσει από το ευρώ και διαλυθούν όλα»,υποστηρίζει ο παγκοσμίως γνωστός αναλυτής της Wall Street Journal και αρθρογράφος της οικονομικής στήλης «Out of the Box».

«Υπό το βάρος του ρευστού πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, την Αθήνα έχει κυριεύσει ο φόβος για την επόμενη μέρα. Πρόκειται για τον φόβο του πολιτικού αδιεξόδου, της ακυβερνησίας, αλλά και τον απόλυτο εφιάλτη, την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ», σημειώνει ο Grant. Ωστόσο, κατά τον ίδιο «δεν είναι μόνο η Ελλάδα που φοβάται. Ανάστατη την ίδια ώρα είναι και η υπόλοιπη Ευρώπη».

«Η Ευρώπη σύντομα θα αρχίσει να παρακαλά την Ελλάδα να συνεχίσει να δέχεται τα χρήματα της βοήθειας, με κάθε όρο, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ και να διαλυθούν τα πάντα», υποστηρίζει ο Grant. Και εξηγεί: «Εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει ή αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, η ΕΚΤ θα καταρρεύσει και θα χρειαστεί μετά βεβαιότητας ανακεφαλαιοποίηση. Το ΔΝΤ με τη σειρά του θα δεχθεί σημαντικό οικονομικό πλήγμα, ενώ αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα θα βρεθεί και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ – ΕΙΒ). Και τότε ξεκινά ο  πραγματικός εφιάλτης».

pygmi.gr

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος γράφει για τον ξυλοδαρμό του από αγνώστους

Με άρθρο του στην ιστοσελίδα Protagon.gr, o δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, Κωνσταντίνος Μπογδάνος, αναλύει τα «αίτια» του ξυλοδαρμού του από αγνώστους και καταλήγει ότι τα άκρα έχουν πάντα κοινές ρίζες.
Ολόκληρο το άρθρο του: 
Δεν ξέρω ποιοι ήταν, αλλά ξέρω ποιοι είναι. Πρώτος, ο κακός μου εαυτός. Μετά, η κακιά ώρα. Ύστερα, τρεις τύποι μαυροντυμένοι (εγώ όλους ψηλούς τους βλέπω) με άρβυλα. Πιστεύω πως δεν ήθελαν να με σκοτώσουν. Αν ήθελαν, θα το είχαν πετύχει. Είχαν όλο το χρόνο στη διάθεσή τους. Να μου σπάσουν πόδια και χέρια, να με μαχαιρώσουν και να με ξεκάνουν. Από αυτήν την άποψη, ευχαριστώ τους θύτες μου, διότι δεν είναι φονιάδες. Μόνο τραμπούκοι. Που, προφανώς, αποφάσισαν να με στραπατσάρουν για να μου δώσουν ένα μάθημα - και μαζί να στείλουν μήνυμα στον ΣΚΑΪ.

Τρεις μέρες τώρα, ζω τα γενέθλια μιας δεκαετίας, όλα μαζεμένα. Όχι μόνο διότι ένα τέτοιο περιστατικό σχεδόν σε γερνάει απότομα. Κυρίως, γιατί μου έχουν απευθυνθεί με καλοσύνη χιλιάδες άνθρωποι σε τόσο λίγες ώρες. Και διότι νιώθω ότι καλούμαι να κάνω μια καινούρια αρχή. Το πρήξιμο φεύγει. Το φάντασμα;
Το φάντασμα με χτύπησε. Αυτό, που επίσης κατοικεί μέσα σ'εκείνους που σχολίασαν διαδικτυακά ότι χάρηκαν διότι τους είμαι ενοχλητικός. Δίχως εξήγηση, γιατί ακριβώς. Έστω, ας είναι το ύφος. Η διαφορά στοχοποιείται. Ομοίως και στο λόγο. «Βλέπε, άκου, μη μιλάς» - μας λέγαν στο στρατό. Κι όπως και να'χει το πράγμα, δουλεύω στον ΣΚΑΪ. Αν κι εδώ που τα λέμε, στην ιστορία αυτή φοβάμαι πως δεν έχω όνομα. Έπινα το ποτό μου σε ένα μέρος όπου δεν δικαιούται να κυκλοφορεί δημοσιογράφος του καναλιού μου. Ειδικά δε νεαρός, πολύ κοντοκουρεμένος, ενοχλητικά φιλελεύθερος και αηδιαστικά «αστός».
Στην ιστορία αυτή είμαι κάποια μεμονωμένα μου χαρακτηριστικά. Δεν έχω όνομα. Ούτε ζωή, ούτε υπόβαθρο. Αν κάτι μένει από το όνομά μου είναι το επίθετο. Έτσι έχει. Τη νύχτα εκείνη στο πεζοδρόμιο κλωτσιές δεν έτρωγε ο Κωνσταντίνος, που γράφει μουσικές, φτιάχνει μακαρονάδες και μεταφράζει Λάρκιν, αλλά ο (Μπογδάνος) του ΣΚΑΪ.
Καθώς δέχτηκα επίθεση πληροφορούμενος από τους τιμωρούς μου ότι είμαι υπέρ του μνημονίου, κρίνω πως το χτύπημα είναι υπό την ευρεία έννοια πολιτικό. Δύο, συνεπώς, είναι κατά βάση οι χώροι από τους οποίους σκέφτομαι ότι μπορεί να χτυπήθηκα, συν ένας: Ακραία αριστερά, ακραία δεξιά – μπαλαντέρ το παρακράτος.
Η από τους ακροαριστερούς εχθρότητα προς το πρόσωπό μου κρατάει από την εποχή του Δεκέμβρη. Στις συλλογικότητες (καταλήψεις, επιτροπές) έχω υπάρξει ανεπιθύμητος καιρό τώρα. Kρίνω τα πιστεύω τους αντιφατικά, την ιστορική τους ερμηνεία λανθασμένη και την ανθρωπολογική τους αντίληψη λάθος. Το indymedia με έχει στοχοποιήσει εδώ και χρόνια. Κι επειδή στους ρομαντικούς της άκρας αριστεράς, που πιάνει από τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φτάνει ως το μαύρο μπλοκ, δεν εμφιλοχωρούν μόνο τραμπούκοι, οι λίγοι φίλοι μου «από μέσα» επιβεβαιώνουν ότι από τη μετακίνησή μου από τον FLASH στον ΣΚΑΙ είμαι διπλά αντιπαθής.
Σε αυτό συμπληρώνουμε την έξαψη της πρόσφατης προεκλογικής περιόδου εν μέσω κρίσης. Άτομα του ευρύτερου χώρου βρίσκονταν στην περιοχή τη νύχτα που χτυπήθηκα, καθώς κοντά στο σημείο όπου διασκέδαζα (ποινικοποιημένη λέξη) υπάρχει γνωστό σχετικό στέκι, ενώ στη γειτονιά κυκλοφορούν «μεσολογγίτες» - αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί, που οι διανοούμενοι της αριστεράς θεωρούν απολιτικούς. Και τελικά, η προϊστορία δεν έχει σημασία. Είπαμε, είμαι ο δημοσιογράφος του μνημονιακού ΣΚΑΙ. Συνεπώς, ιδού το ένα ενδεχόμενο.
Από την άλλη, υπάρχει η Χρυσή Αυγή. Με την οποία έχω φθάσει σε ακραία διαλεκτική διαφωνία. Υπήρξα ο μόνος στο κανάλι μου που αφιέρωσε εκπομπή στη ΧΑ προεκλογικά, υποστηρίζοντας πως πρόκειται περί υπερ-εθνικιστικής οργάνωσης, οριακά νεοναζιστικής ιδεολογίας. Και είναι αλήθεια, ότι με τον ίδιο τρόπο που επιφυλάσσω βιτριολικά σχόλια και ρεπορτάζ προς τα άκρα της αριστεράς, το ίδιο πράττω και προς τις φασιστικές περιοχές της ακροδεξιάς.
Για το λόγο αυτό έχω δεχθεί και σχετικά απειλητικά μηνύματα, περί του πόσο όμορφος θα ήμουν με έναν αγκυλωτό σταυρό στο κούτελο. Ναι, φαντάζομαι ότι στα θερμόαιμα τμήματα της ΧΑ δεν είμαι ιδιαιτέρως συμπαθής. Ακόμα και μεμονωμένοι φασίστες, καθώς μετά το «εγέρθητο» είχα ανεβάσει τους τόνους της κριτικής, θα μπορούσαν να με εντοπίσουν και να μου τη στήσουν – άλλωστε, λίγες ώρες νωρίτερα εξέπεμπα στο ραδιόφωνο από δημόσιο σημείο της πόλης. Θα χτυπούσαν στη συγκεκριμένη περιοχή του συμβάντος; Ιδού, πάντως, και το δεύτερο ενδεχόμενο.
Σχετικά με το παρακράτος, δεν μπορώ να πω πολλά. Μόνο ότι πιστεύω πως υπάρχει και δρα. Κι ότι, αφού για την ώρα η ιστορία του χτυπήματος εναντίον μου δεν έχει πάρει κάποια περίεργη επικοινωνιακή τροπή, κάποιο συγκεκριμένο «σπιν», που να έχει πολιτικό αντίκτυπο, κατά τα φαινόμενα εδώ δεν είχαμε παρακρατική ανάμειξη.
Η ΧΑ καταδίκασε γραπτά και προφορικά δηλώνοντας πως δεν με χτύπησε. Ξέρουν ότι τους έχω εγκαλέσει για τραμπουκισμό. Παράλληλα, όμως, διαφωνώ με την επιχειρούμενη σύνδεση του δικού μου περιστατικού, κατά την ΕΣΗΕΑ στην ανακοίνωσή της, αποκλειστικά με τη ΧΑ. Και χαίρομαι, που την επίθεση εναντίον μου καταδίκασε δια της ανάδειξής της σε είδηση το σύνολο σχεδόν των εγχώριων μέσων ενημέρωσης. Ευχαριστώ κάθε συνάδελφο.
Το θέμα έπαιξε και διεθνώς. Ανακοίνωση-καταδίκη εξέδωσαν το Διεθνές Ίδρυμα Τύπου κι ο ΟΑΣΕ. Εντός των τειχών, επίσης οι Οικολόγοι Πράσινοι και η ΔΗΜΑΡ δια της Οργάνωσης Δημοσιογράφων της. Σχετικά τοποθετήθηκε και η Δημιουργία Ξανά, σημειώνοντας: «Θα εστιάσουμε, κυρίως, στην θεσμοθετημένη ανομία που έχει διαχυθεί παντού και καθιστά κάποιες περιοχές της Αθήνας επικίνδυνες για όσους πιστεύουν στη δύναμη και την αξία του λόγου και όχι της σιδερογροθιάς. Ζητάμε να συλληφθούν οι δράστες και να αποκαλυφθούν οι πολιτικοί τους καθοδηγητές.»
Πέραν των παραπάνω, δεν έχω πληροφορηθεί για άλλη επίσημη τοποθέτηση πολιτικού κόμματος επί του πλήγματος που την Τετάρτη τη νύχτα στα Εξάρχεια δέχθηκαν η ελευθερία του δημόσιου λόγου και η ελευθεροτυπία.
ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, σιγή-όλεθρος των επικοινωνιακών επιτελείων. Ντροπή. Πιο πολύ ακόμα, με δεδομένο ότι στον χώρο όπου χτυπήθηκα κινείται η εγχώρια άκρα αριστερά, θα ανέμενε κανείς από τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς να είναι πιο ηχηρά στις καταδίκες τους. Η ΔΗΜΑΡ διαχώρισε τη θέση της. Το ΚΚΕ δεν έχει σχέση με Εξάρχεια, ούτε με ελευθεροτυπία και λοιπές ευαισθησίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ; Υποτίθεται ότι στην Ά Αθήνας εκφράζει το 19% των ψηφοφόρων. Δεν το πληροφορήθηκε; Δεν υπονοώ ότι οι δράστες είναι του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι όμως, ίσως, ακροαριστεροί. Ακόμα κι αν η παράταξη δεν συγκινήθηκε από τον ξυλοδαρμό «μνημονιακού» δημοσιογράφου, δεν επιθυμεί, την ώρα που ο διεθνής τύπος την αποκαλεί far left, να υποστηρίξει ότι η «ακτιβιστική» πλευρά της δεν πιστεύει στη βία – παρά μόνο εντός πλαισίου κινητοποίησης; Ότι διαχωρίζει με περισσή σαφήνεια τις σχέσεις της με τις παρυφές των αντεξουσιαστών, με τους λεγόμενους μπάχαλους;
Ότι δεν υπάρχει μια εσχατιά του κινήματος που συγκοινωνεί με ακροαριστερούς χουλιγκάνους; Και προσοχή: Αν στην ανθρωπογεωγραφία των Εξαρχείων ένας «μεσολογγίτης» δεν θεωρείται ακριβώς ακροαριστερός, δηλώνει αναρχικός, άρα στην αντίληψη του κόσμου τέτοιος είναι. Και δρα κινούμενος σε συγκεκριμένη αστική περιοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ενήμερος για ό,τι συμβαίνει στα Εξάρχεια. Προς τι η σιωπή;
Επιχειρώ να αντιδράσω στη βία. Στέρεη φιλοσοφική και ιστορική μου θέση είναι ότι ο κομμουνισμός και ο ναζισμός είναι ομόρριζα συστήματα, βασισμένα στον μαρξισμό, έλκοντας αμφότερα αξιώματα από τον Έγελο. Η αριστερή ιδεολογία επιθυμεί να φτιάξει τον νέο άνθρωπο. Εγώ πάλι, διεκδικώ το δικαίωμα να είμαι κάποιος άλλος, που ο ίδιος επιθυμώ. Κάποιος που δεν θα μπορούσε, εννοείται, να χωρέσει ούτε σε εθνικοσοσιαλισμούς.
Κι ως φιλελεύθερος ακόμα, σκοντάφτω στο δόγμα Χομπς, ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κακός. Δέχομαι, προς ώρας, την παρακμή μ'ένα βιβλίο στο χέρι, ενίοτε κι ένα ποτό, εργάζομαι διπλά, κερδίζω τα μισά. Η βίαιη πολιτική πάλη επιτρέπεται, στα κατάστιχά μου, μόνο υπό συνθήκες πολέμου, ή επανάστασης. Εγώ δεν είμαι σε πόλεμο. Και γύρω δεν υπάρχει επανάσταση. Άρα εργαλείο αγώνα μου είναι ο λόγος.
Ξέρω ποιοι με χτύπησαν. Την ώρα που δεν ξέρω. Είναι εκείνοι (κι εγώ ανάμεσά τους) που έχουν φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Κι είναι εκείνοι που το βράδυ της Τετάρτης με άφησαν να ζήσω και να μη μείνω ανάπηρος. Κι αυτοί που τους «σφύριξαν», ίσως, ότι ήμουν στα πέριξ. Και οι δυνάμεις κρατικής καταστολής, που δίνουν τον τόνο της αγριάδας και συνεργάζονται ενίοτε με φασιστοειδή. Κι είναι όσοι ανέχονται τη βία κι αυτοί που την τρέφουν, φραστική και σωματική, ως μέρος της συνολικής πολιτικής διαδικασίας, οι ζηλωτές που κράζουν στα τηλεπαράθυρα κι αυτοί που σιωπούν μπροστά σε πισώπλατες επιθέσεις. 


http://www.iefimerida.gr